 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
De parlementsverkiezingen in januari 2000 werden ruimschoots gewonnen door de Sociaal Democratische Partij (SDP) en de Kroatische Sociaal Liberale Partij (HSLS), die met een gezamenlijke kandidatenlijst aan de verkiezing deelnamen. De overwinning was voor een gedeelte toe te schrijven aan een kiezersprotest tegen de HDZ. Naast de overweldigende overwinning van de SDP en de HSLS wonnen nog 4 andere gematigde partijen, namelijk HSS, IDS, LS en HNS extra zetels. Deze zes partijen vormden samen een coalitie. Een pijnlijke nederlaag bij lokale verkiezingen in mei 2001, leidde tot het uittreden van de IDS in juni 2001. Het aantreden van de regering Racan in 2000 bracht een duidelijke omwenteling in Kroatië teweeg. Zowel op het gebied van binnenlandse als buitenlandse politiek werden ingrijpende veranderingen doorgevoerd: implementatie van een economisch herstelprogramma, een omvangrijk aanpassingsprogramma voor wetgeving (met name die wetgeving die discriminerend is voor minderheden), bevordering van de terugkeer van vluchtelingen en ontheemden, doorlichting van de veiligheidsdiensten en vernieuwing van de mediawetgeving (o.a reorganisatie van staatsomroep HRT tot publieke omroep). Op internationaal terrein werd een koers ingezet gericht op verbetering van de samenwerking met het ICTY, het naleven van de Dayton-akkoorden en het verbeteren van de relaties met de Europese Unie en de buurlanden, in het bijzonder met Bosnië-Herzegovina. Terwijl de internationale gemeenschap verheugd reageerde op deze ontwikkelingen, werd Racan in eigen land achtervolgd door binnenlandse politieke spanningen. De tegenstellingen tussen de coalitiepartners SDP en HSLS namen sterk toe na de terugkeer van HSLS-partijleider Budisa in het politieke machtscentrum in Kroatië. Deze was in de zomer van 2001 afgetreden n.a.v. het regeringsbesluit te voldoen aan het uitleveringsverzoek van het ICTY betreffende twee verdachte generaals. In februari 2002 won Budisa echter de herverkiezing van het HSLS-partijleiderschap, zodat hij kon terugkeren op het politieke toneel. Budisa nam de functie van zijn partijgenoot Granic over en werd zelf plaatsvervangend premier. Daarnaast werd op aandrang van Budisa een aantal HSLS ministers vervangen door partijgenoten uit de rechtervleugel van de partij. In de daaropvolgende periode verslechterden de verhoudingen in de coalitie. Struikelblok voor de regering Racan I was uiteindelijk, in juli 2002, de ratificatie van een onderdeel van een grensakkoord van Kroatië met Slovenië (regeling Krsko-kerncentrale). Terwijl Racan regeringssteun uitsprak voor het akkoord, gaf Budisa aan tegen te zijn. Dit leidde tot het weglopen van de HSLS fractie bij de stemming over het voorstel, waardoor geen quorum werd gehaald. De herstemming resulteerde wel in ratificatie, dankzij een zestal ?dissidente? HSLS-ers. De verhoudingen in de coalitie waren echter dusdanig bekoeld, dat premier Racan zich toch genoodzaakt zag te breken. Hij slaagde er vervolgens in, mede dankzij de steun van de uit de partij gestapte HSLS dissidenten, om snel een herstart te maken. De regering Racan II trad, na goedkeuring van de Sabor op 31 juli, aan in augustus 2002. Het najaar van 2002 bracht nog een aantal hoogoplopende discussies, onder meer de climax van een conflict met Slovenië over de baai van Piran (opgelost met een regeling in september) en een incident in juli op de rivier de Donau, waarbij de Joegoslavische marine schoot op een aantal hoge Kroaten die per boot onderweg waren naar een eilandje. Verder nam de onenigheid met het ICTY toe omtrent de uitlevering van de van oorlogsmisdaden beschuldigde Kroatische generaal Bobetko. President Mesic nam als een van de weinige Kroatische politici stelling tégen de opinie van de meerderheid van de bevolking door te pleiten voor uitlevering. De regering Racan II probeert echter langs juridische en andere weg uitlevering te voorkomen. Het Westen reageert met toenemende druk op Kroatië. Deze pressie wordt mede ingegeven door de aanhoudend moeizame, tamelijk non-coöperatieve houding van Kroatië (en dan met name op lokaal niveau) ten aanzien van de terugkeer van Servische vluchtelingen. Positief nieuws uit het najaar van 2002 was een doorbraak, in december, van het langlopende geschil tussen Kroatië en de FRJ over het uit militair-maritiem oogpunt interessante schiereiland Prevlaka. Daarmee kwam een einde aan kleine, een tien jaar durende VN-missie op het stukje land. Kroatië krijgt formeel het gezag over het (gedemilitariseerde) schiereiland, maar marineschepen van de FRJ krijgen vrije doorgang. Het akkoord moet de basis vormen voor een definitieve grensovereenkomst tussen beide landen. Bij de parlementsverkiezingen in november 2003 heeft de HDZ (Kroatische Democratische Unie) 66 van de 152 zetels gewonnen. De partij heeft een regeringscoalitie gevormd met de HSLS (Sociaal Liberale Partij) en de DC (Democratisch Centrum). De coalitie heeft een kleine meerderheid van 69 zetels. De grootste oppositiepartij is de SDP (Sociaal Democratische Partij) met 29 zetels. Vóór de verkiezingen zat de SDP zelf in de regering. De SDP werkt in een coalitie die gezamenlijk 43 zetels heeft in het parlement. De volgende parlementsverkiezingen staan gepland voor 2007. In januari 2005 is Stipe Mesic herkozen tot president van Kroatië. Hij heeft zijn tegenstander, Jadranka Kosor (kandidaat van de HDZ), verslagen met 65,9 procent van de stemmen, wat een grote tegenslag betekende voor de regeringspartij. Terug naar boven |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
